توسعه فناوری تار

این فرآیند شامل در هم آمیختن نخ های تار و پود است. نخ‌های تار را پس از پیچاندن و دوختن روی تیرها، در حالی که نخ‌های پود را برای بافندگی روی ماشین بافندگی به نخ‌هایی می‌پیچند. در دهه 1930، بافندگی با استفاده از دستگاه‌های بافندگی چوبی با دست یا بافندگی‌های هیبریدی چوبی آهنی- تولید می‌شد. در اوایل دهه 1960، ماشین بافندگی مدل 1511 به یک ماشین بافندگی بافته شده-تبدیل شد، نوعی که امروزه هنوز به طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد. به دلیل عرض باریک تار و روش‌های مختلف بافت، تولید می‌تواند از یک نوار تا ده‌ها نوار به طور همزمان، در پیکربندی‌های یک لایه یا دو لایه باشد.

در سال 1967، یک کارگر-گروه تحقیقاتی در این صنعت را با موفقیت طراحی و ساخت یک دستگاه بافندگی بدون شاتل بدون شاتل-سرعت بالا انجام داد. این نوآوری نیاز به شاتل را از بین برد، فرآیندهای تولید را کوتاه کرد، فضای کف مورد نیاز را کاهش داد، و بهره‌وری نیروی کار را افزایش داد-که یک دستاورد پیشگام در تاریخ فناوری تاربندی چینی است.

در دهه 1970، معرفی ماشین‌های رنگرزی و تکمیلی پیوسته، پردازش بافته‌های رنگی را متحول کرد. صنعت از روش سنتی "رنگ-سپس{3}}باف" به فرآیندهای "باف-سپس-رنگ" یا "بباف-سپس-سفید کننده" تغییر یافت و بافت را با تکمیل پیوسته (رنگرزی، سفید کردن، و حرارت دادن{8}} ادغام کرد). این نشانه ورود فناوری تار به عصر تولید مکانیزه در مقیاس بزرگ است. در اوایل دهه 1980، این صنعت ماشین‌های بافندگی بدون شاتل با سرعت بالا، ماشین‌های تکمیل ترکیبی، ماشین‌های پوشش نخ و ماشین‌های تاب‌دهنده را از سوئیس، ایتالیا و آلمان غربی وارد کرد و فناوری تارسازی را به مرحله جدیدی از توسعه سوق داد.

پیشرفت در فناوری تار باعث ارتقای محصول شد. در سال 1979، تولید آزمایشی موفق داخلی-نسل اول SD9{10}}9 نوار دوک لاستیکی به وابستگی به واردات برای این محصول پایان داد. در سال 1980، مدل‌های SD{13}}81A و SD-81B توسعه یافتند. اینها دارای نرمی، سبکی، نازکی، دوام، کشیدگی کم، نیروی ضربه کم و اتصالات کوتاه و صاف بودند. در اوایل سال 1990، کمربندهای ایمنی خودرو طراحی شده برای سدان سانتانا با موفقیت آزمایشی تولید شدند. پس از بیش از دو سال تحقیق بازار و تولید آزمایشی سازماندهی شده، کیفیت محصول مطابق با استانداردهای QC49-92 و TL-VW470 بود.